Το “ΟΧΙ” της 28ης Οκτωβρίου του 1940 είναι από εκείνες τις επετείους που μπορούν και μιλούν ακόμη με ουσιαστικό και βαθύ τρόπο στις ψυχές των σύγχρονων Ελληνίδων και Ελλήνων. Δεν αφορά ένα γεγονός αφηρημένο ή ξεπερασμένο. Αντιθέτως, παραμένει, πρώτα απ’ όλα, μια ζώσα μνήμη στο μυαλό όλων των επακόλουθων γενεών, λειτουργώντας ως ένα διαχρονικό παράδειγμα θάρρους, οργανωμένης αντίδρασης και εθνικής ομοψυχίας.
Οι πόλεμοι αποτελούν, φυσικά, μια πολύ σκληρή εμπειρία για τους ανθρώπους. Όμως, το άξιο θαυμασμού είναι ότι εκείνο το πρωινό του Οκτωβρίου, πριν από 85 χρόνια, όταν ανακοινώθηκε η κήρυξη του πολέμου εναντίον της Ελλάδας από την πλευρά της μουσολινικής Ιταλίας, ο ενθουσιασμός που επικράτησε στην ελληνική κοινωνία ήταν πρωτοφανής. Δεν είναι, συνεπώς, υπερβολικό αυτό που έχει γραφεί κατ' επανάληψη, ότι δηλαδή οι Έλληνες στρατιώτες πήγανε στο μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη. Όχι από πολεμοχαρή διάθεση αλλά διότι ήξεραν καλά ότι επρόκειτο για έναν πατριωτικό πόλεμο. Και ήταν υπερήφανοι που θα τον έδιναν. Ήταν όμως και βαθιά πεπεισμένοι ότι θα έδιναν έναν αγώνα τον οποίο πραγματικά μπορούσαν να κερδίσουν. Όπως έγραφε ένας εξ αυτών από το μέτωπο: «Ξεκινήσαμε μέσα στα χιόνια, νηστικοί και κουρασμένοι. Μα κανείς δεν παραπονιέται. Όλοι λένε πως πάμε να δείξουμε στους Ιταλούς τι σημαίνει Έλληνας».